اگر حسین پیروز نبرد کربلا بود

شاید باید خدا را شکر کنیم که حسین پیروز میدان کربلا نبود و یا از آن زنده نگریخت.

بیایید کمی فانتزی و رویایی فکر کنیم. اینگونه که حسین پیروز میدان کربلا بود. فکر کنیم حسین به آن سپاه عظیم جن ها که برای یاریش آمده بودند پاسخ مثبت می داد (مدتی پیش در جایی خواندم لشگری از جن ها در روز عاشورا پیش حسین آمده اند و به او گفته اند ما آمده ایم تا به یک اشاره شما سپاه عمر بن سعد را تار و مار کنیم و امام هم در پاسخ گفته اند لازم نیست، خودم پارشون می کنم)

لینک مطلب در بالاترین

یا فکر کنیم امام به واسطه امام بودنشان و همچنین کمک های الله که احتمالا باید ابابیل می بوده ( همان پرنده هایی که سپاه ابرهه را نابود کرد و معلوم نیست هنگام حمله آمریکایی ها به حرمین شرفین عسکرین کجا بوده اند) توانسته با آن 71 نفر دیگر، سپاه عمر بن سعد را شکست دهد.

اکنون تاریخ به چه شکل رقم می خورد؟

پاسخش بسیار روشن است. حسین پس از پیروزی مسئولیتی سخت به دوش داشت، اجرای فرامین الله،  ادامه راه پدربزرگ و اجرای اسلام ناب محمدی. و ما باید شاهد یکی از بزرگترین نسل کشی ها، قتل عام ها و غارت های تاریخ می بودیم. بر اساس تجاربی که از پیروزی های مشابه مسلمانان بدست آورده ایم و بر اساس دستورات الله تاریخ اینگونه پیش می رفت:

حسین بر پایه آیات زیر و تجربیاتی که از محمد دیده بود، پس از پیروزی فرمان می داد هر کس از سپاه عمر بن سعد را که زنده مانده گردن بزنند. احتمالا همان بلایی را هم که پسر عمه اش «شمر» قرار بود بر سرش بیاورد، حسین بر سر او می آورد.

سوره محمد آیه 4

چون با کافران روبرو شديد، گردنشان را بزنید. و چون آنها را سخت فرو فکنديد، اسيرشان کنيد و سخت ببنديد. آنگاه يا به منت آزاد کنيد یا به فدیه. تا آنگاه که جنگ به پايان آيد.

سوره احزاب آیه 61

اینان لعنت شدگانند. هرجا یافته شوند باید دستگیر گردندو به سختی کشته شوند.

سوره مائده آیه 33

سزاى كسانى كه با [دوستداران] خدا و پيامبر او مى‏جنگند و در زمين به فساد مى‏كوشند جز اين نيست كه كشته شوند يا بر دار آويخته گردند يا دست و پايشان در خلاف جهت‏ يكديگر بريده شود يا از آن سرزمين تبعيد گردند اين رسوايى آنان در دنياست و در آخرت عذابى بزرگ خواهند داشت.

سوره انفال آیه 12

و آنگاه را که پروردگارت به فرشتگان وحی کرد: من با شمایم. شما مومنان را به پایداری وادارید. من در دلهای کافران بیم خواهم افکند. بر گردنهایشان بزنید و انگشتانشان را قطع کنید.

و آیات بسیار دیگر از این دست. البته شاید برخی از این آیات تنها برای محمد گفته شده باشد اما مطمئنا برای جانشینان محمد و به ویژه نوه او نیز صدق می کنند. دستورات الله و قرآن دستوراتی جهان شمول و شامل تمام ایمان آورندگان می شود. یعنی قطع انگشتان، سر بریدن و دست و پا قطع کردن.

حال بر سر عمر بن سعد چه می آمد؟ شاید همان بلایی که حسن و حسین و عبدالله بن جعفر بر سر ابن ملجم آوردند بر سر عمر بن سعد هم می آمد:

«بعد از دفن (علی)، حسن بن علی به سوی عبدالرحمن بن ملجم رفت، او را از زندان خارج کرد تا او را بکشد، پس مردم جمع شدند، بدن او را به نفت آغشته کرد، و گفت که او را آتش بزنیم. عبدالله بن جعفر و حسین بن علی و محمد بن حنیفه گفتند اجازه دهید تا دل خود را از او خنک کنیم، پس عبدالله بن جعفر دست او را و پاهای او را قطع کرد او شکوه نکرد. سپس میخ داغ به چشان او کشید، و او شکوه نکرد. سپس گفت تو چشمان خودت را بسائیده سرب سرمه میکنی، سپس گفت اقرا باسم ربك الذي خلق خلق الانسان من علق و تا آخر سوره را خواند، سپس چشمان او پر از اشک شد، دستور دادند زبان او را قطع کنند، پس او شکوه کرد (ضجه زد)، پس به او گفتند ای دشمن خدا وقتی دست و پایت را میبریدیم ضجه نزدی، اکنون چه شده است که وقتی میخواهیم زبانت را ببریم ضجه میزنی؟ گفت من ضجه میزنم زیرا من از این دنیا متنفرم، پس زبان او را بریدند و او را درون نمدی پیچیده و سوزاندند.»

منبع: الطبقات کبری، ابن سعد، المجلد الثالث، ذكر عبد الرحمن بن ملجم المرادي وبيعة علي ورده اياه

همچنین در اینجا نیز به همین مطلب اشاره شده:

مروج الذهب و معادن الجوهر، علی بن حسین مسعودی، مترجم ابوالقاسم پاینده، تهران شرکت انتشارات علمی و فرهنگی 1382، پوشینه نخست برگ 774

پس از کشتار سپاه عمر بن سعد حتما نوبت به مردم کوفه می رسید. این بدترین قسمت ماجرا خواهد بود. یک کشتار همه گیر و غارت زنان و دختران خردسال. ماجرای بنی قریظه ای دیگر اما در مقیاس چند ده هزار نفری شهر کوفه.

حسین بدون شک همانند کاری که پدر بزرگش با بنی قریظه کرده بود با مردمان کوفه می کرد. پاسخ پیمان شکن در اسلام چیست؟ قرآن به صراحت به این پرسش پاشخ می دهد:

سوره توبه آیه 12

اگر پس از بستن پیمان، سوگند خود شکستند و در دین شما طعن زدند، با پیشوایان کفر قتال کنید که ایشان را رسم سوگند نگه داشتن نیست، باشد که از کردار خود باز ایستند.

حسین از همان نژاد محمد بود و نزد وی و پدرش نحوه به دست گیری حکومت را آموخته بود. پس سپاهیان اسلام و ابابیل و جنیان به کوفه حمله برده و انتقام پیمان شکنی را می گرفتند.

مردان و پسرانی که موی زهار داشتند گردن زده می شدند. خانه ها غارت می شد. زن ها و دختر بچه ها بنا بر دستور الله به تصرف آن 72 تن در می آمدند. کوفه شهر مردگان و یتیمان می شد و دیوار های کاهگلی شهر رنگ خون به خود می گرفت تا اسلام ناب محمدی اجرا گردد.

سوره نساء آیه 24

و نیز زنان شوهردار بر شما حرام شده اند، مگر آنها که به تصرف شما در آمده باشند ( منظور زنانی است که در جنگ به دست مسلمین می افتند)

خدا می داند فقط چند عدد از این زنان بی شوهر که اکنون هر کدام سرپرست خانواده ای بودند، سهم حسین می شدند. البته در این میان حسین به مشکلی بزرگ بر می خورد. آیا می توانست کسی مانند پدرش را بیابد که قساوتش در آن حد باشد تا سر هزاران نفر را قطع کند؟

شاید هم قساوت را از علی به ارث برده بود و خودش برای سر بریدن و انگشت قطع کردن و دست و پا از بدن جدا کردن دست به کار می شد. اگر کمی بیاندیشیم امکانش دور از واقعیت نیست. کسی که قساوتش در این حد است که برای دست یافتن به قدرت پسران و برادرش را قربانی می کند، کسی که می داند پس از مرگش چه بر سر خانواده اش می آید و خواهرش چگونه به دست وحشی های بیابانی مورد تجاوز قرار می گیرد اما راهش را برای رسیدن به خلافت پیش می برد حتما آنقدر هم قساوت دارد که دست و پا و سر قطع کند.

پس از این ماجرا هم حتما نوبت به گردآوری سپاه و حمله به شام و گرفتن خلافت بلاد اسلام می شد. و اصلا تمایلی ندارم تصور کنم پس از آن ممکن بود چه اتفاقات دیگری بیافتد.

با این همه اگر این اتفاق هم رخ می داد یک نکته در طول تاریخ برای ما ایرانیان همواره صادق می ماند. آن هم عزاداری است. این بار نه برای حسین بلکه برای شمر که در قتلگاه به دست حسین کشته شده و آن مردم کوفه که بی رحمانه سپاه حسین قتل عامشان کردند و حکومت را به زور از ابن زیاد گرفتند. بالاخره من و شمای ایرانی باید برای مظلومیت یک نفر در تاریخ گریه کنیم دیگر، نه؟ حالا حسین نشد به جایش شمر یا عمر بن سعد.

اما اکنون واقعیت این است که عمر بن سعد پیروز میدان بوده، و او هنگام نبرد و پس از آن، جز انجام فرامین الهی چه کرد؟ او نیز همان کاری را کرد که حتما حسین در صورت برتری به آن دست می زد. تفاوتی میان این دو نیست. گیرم که حسین پاک ترین و رئوف ترین انسان روی زمین بود، اما آیا پس از پیروزی اجازه داشت جز اجرای آیات قرآن کار دیگری انجام دهد؟ همان که عمر بن سعد انجام داد. کشتار و نسل کشی و تجاوز به زنان لشگر شکست خورده.

در پایان خدا را شکر می کنیم که حسین در عاشورا دست رد به سینه جنیان زد و الله اسکاتران ابابیل ها را نفرستاد و جنگ را عمر بن سعد پیروز شد تا تعداد قربانیان بی گناه این نبرد به کمترین اندازه برسد و مردم کوفه جان سالم بدر برند. شکی نیست که لشگر و کاروان حسین هم قربانیان بی گناه بسیار داد اما حداقل تعدادشان از تعداد مردم کوفه بسیار کمتر بود.